"سرخپوست"، نزدیک‌تر به سینما (۲)

سه شنبه، ۸ مرداد ۱۳۹۸ ساعت ۲۰:۳۰ ۱۱۰۳
ابتدا بخش اول را بخوانید.

"سرخپوست" حاوی نکات تحسین برانگیز زیادی است، یکی از آن‌ها تلفیق ژانراهایی‌ست که نمونه‌های چندان موفقی در سینمای ایران نداشته‌اند و اگر هم بوده، تعدادشان بسیار اندک است. ژانرهای معمایی، مهیج، جنایی و در بعضی لحظات نیز دلهره‌آور.
این ژانرها به خوبی در فیلم تلفیق شده و هر یک به درستی و در زمان‌ِ مناسب، نقش خود را ایفا می‌کنند و موسیقی موزون و هماهنگِ فیلم نیز به شکل‌گیریِ این هماهنگی و وحدت کمک می‌کند. موسیقی به همراه دوربین و تدوین، در ریتم‌سازی به یک هارمونی و همانگی دلچسب رسیده‌اند. موسیقی فیلم به طور کامل وظیفه‌ی انتقال دهندگی بین ژانرهای فیلم را بر عهده گرفته و از آنها سربلند بیرون آمده است.
رامین کوشا با تجربه‌ی کار در سینمای بین‌المللی و با فهم درست از نقش موسیقی در فضاسازیِ سینمایی و صد البته همراهیِ تصاویر و ریتم بصری استادانه از هومن بهمنش، لحظاتی سرخپوست را به سطحی بالاتر از فیلم‌های هم رده‌ی خود می‌رساند. تنها ژانری که به فیلم صدمه زده، ژانر عاشقانه است.
اگرچه لحظات عاشقانه‌ی بین نوید محمدزاده و پریناز ایزدیار در فهم بیشترِ مخاطب از کاراکتر محمدزاده تأثیرگذار است اما شخصیت ایزدیار به قدری تخت و سطحی طراحی شده که جای هیچ خلاقیتی را هم برای او باز نگذاشته تا با ظرافت‌های بازیگریش شخصیت را قابل درک کند.
اصلی‌ترین دلیل برای وجود یک شخصیت زن با جذابیت‌های بصری، شکستن فضای خشک و مردانه‌ی فیلم بوده که برداشتی غلط، و طرز فکری حساب نشده‌ است. نمونه‌ی بارز آن دو فیلمِ ماندگار "مسیر سبز"و"رستگاری در شاوشنک"،اثر "فرانک دارابونت" است که در فضایی به مراتب خشن‌تر و مردانه‌تر اتفاق می‌افتند و صرفاً با هنرِ شخصیت پردازی در بعضی لحظات، از فیلم‌های عاشقانه هم فضایی لطیف‌تر و احساسی‌تری را به وجود می‌آورند.
با تمام این اوصاف و حتی گسیختگیِ ریتم فیلم در طول پیشرفتِ زمانی، سرخپوست اثری فابل تحسین و تماشایی در چهارچوب سینمای ایران است؛ تا قبل از سکانس پایانی.
سکانسِ پایانی فیلم یا دقیق‌تر از آن، چند دقیقه‌ی پایان، چنان ضربه‌ای به فیلم وارد می‌کند که اکثر نکات مثبت و ستودنیِ فیلم به یکباره از ذهن مخاطب پاک می‌شود و جایش را افسوس و پشیمانی می‌گیرد. پشیمانی از این‌جهت که شاید فیلم صرفاً با چند ثانیه زودتر تمام شدن(و یا تمهیدی دیگر) می‌توانست وقار و شخصیت خود را حفظ کند و افسوس، برای فیلمی که پتانسیل تبدیل شدن به یکی از بهترین‌های چند سال اخیر سینمای ایران را داشت اما با یک کج سلیقگی تا مرحله‌ی یک فیلم "نسبتاً خوب" سقوط کرده است.
مطالب مرتبط
DEFAULT اشتراک گذاری ۱ ۹ افزودن
۶ دیدگاه
مهدی حیدری ( ۱ هفته پیش )

اتفاقا پایان فیلم بسیار عمیق و پکته دار بود اگر شما دربافت نکردید نظر خودتون رو به خواننده القا نفرمایید

DEFAULT ۰ ۱ پاسخ
حسین ( ۳ هفته پیش )

مرسی بابت تحلیل خوبتون . فیلمش فوق العاده است

DEFAULT ۰ ۰ پاسخ
مریم ( ۱ ماه پیش )

عالی هستش

DEFAULT ۳ ۰ پاسخ
مریم ( ۱ ماه پیش )

عالی

DEFAULT ۳ ۰ پاسخ
gprs ( ۱ ماه پیش )

ok

DEFAULT ۲ ۰ پاسخ
babak ( ۱ ماه پیش )

واقعا خسته نباشید عالی

DEFAULT ۲ ۰ پاسخ